𝙶𝚕𝚊𝚜𝚜𝚌𝚑𝚎𝚛𝚏 𝚟𝚊𝚗 𝚎𝚎𝚗 𝚔𝚎𝚛𝚔 𝚘𝚙 𝚑𝚎𝚝 𝚙𝚕𝚎𝚒𝚗．

Op het journaal, zowel voor volwassenen als het jeugdjournaal, was te zien hoe er op het Raadhuisplein in Apeldoorn rond 15 december iets nieuws gebeurde! Er werd een rouwkas geplaatst. Een stilteplek midden in de stad waar mensen een kaarsje kunnen opsteken. Iets nieuws? Zulke plekjes in de stad bestaan al duizenden jaren…

Een mooi initiatief? Zeker. Anderzijds vond ik het ook best triest. Blijkbaar weten mensen de Grote Kerk en de Onze Lieve Vrouwenkerk op steenworp afstand van het Raadhuisplein in Apeldoorn niet meer te vinden. Deze ouderwetse stilteplekjes moeten zo vaak noodgedwongen verdwijnen omdat er niemand meer komt. Is de drempel om daar naar binnen te gaan te hoog geworden? Staan mensen te vaak voor een dichte deur?

Er werd vertelt dat mensen hier behoefte aan hebben, een plek waar het rumoer van de stad even verstomd en je alleen kunt zijn met jouw gedachten. Waar je een dierbare kunt herdenken door een kaarsje te branden. Of een lichtje van hoop aan kunt steken. Deze hele omschrijving doet mij direct denken aan een kerk. In de grote steden vind je er meestal wel een of twee.

Zoals in Den Bosch de prachtige Sintjanskathedraal. Of de Domkerk in Utrecht. Oases van rust midden in de kakofonie van stadsgeluiden. Heerlijk om even ongezien en anoniem in een achterste bank te sluipen en de omgeving in me op te nemen. Dan komt de gedachtenstroom vanzelf in rustig vaarwater. Soms steek ik een kaarsje aan. Voor een van de vele dierbaren die ik los heb moeten laten. Of gewoon in de hoop dat de wereld niet nog chaotischer, bozer en verontrustender wordt.

Ongezien en anoniem. Dat gaat je in de rouwkas niet lukken. Die speciale serene rust die neerdaalt in de kerken, vind men die dan ook in de rouwkas? Even in stilte verdrietig zijn, een traantje wegpinken.. In de rouwkas zou ik dat waarschijnlijk tegenhouden. Mensen die rondom gehaast voorbij lopen. Druk pratend met ofwel nog ouderwets de mobiel in de hand, of de modernere versie met de Oral B opzetborstels in hun oren. Onderwijl nieuwsgierig kijkend wat er gekweekt wordt in die plots opgedoken tuinkas.

Apeldoorn is momenteel de vierentwintigste locatie waar de tijdelijke rouwkas als een soort pop-up winkel in de binnenstad verschijnt. Mooi dat er vrijwilligers aanwezig zijn waarmee men in gesprek kan gaan. Bovendien is het er lekker warm. Kopje koffie erbij en we hebben een geweldige nieuwe hangplek! Hoe mooi zou het zijn als alle bezoekers nadien, als de warmte, het luisterend oor en dit moderne stilteplekje is verdwenen, de weg naar de kerk weten te vinden. Niet omdat het moet. Niet omdat je vaste bezoeker moet zijn of bepaalde gedachten van jouw verwacht worden. Gewoon, om even dat fijne gevoel van de rouwkas te herbeleven. Misschien moet er bij elke kerk wel een rouwkas komen? Een stukje extra kerk voor iedereen.