Vakantieperikelen

Bofkonten die wij zijn om tot nog toe ieder jaar op vakantie te kunnen gaan. Variërend van een paar dagen tot twee weken van huis. Mijn lievelingsvakanties gaan stiekem toch wel naar Griekenland, die van Marc het Alpengebied. Wij waren voorheen nog nooit op elkaars favoriete bestemming geweest, mij leek het Alpengebied nogal suf en Marc had zo zijn twijfels bij de zonovergoten droge dorre eilanden.. Nu weten we beiden wel beter, om beurten kiezen we nu ieder jaar een leuke reis uit.

Marc zijn eerste keer Griekenland (Karpathos) verliep alles behalve ontspannen! Op de heenreis kreeg ons vliegtuig te maken met flinke turbulentie. Nu ben ik echt wel wat gewend maar deze keer zat ook ik niet meer lekker in mijn vliegtuigstoel. Het toestel hing zo scheef en schudde zo heftig dat de bagagevakken open vlogen, kinderen begonnen te huilen en er vliegensvlug gegrist werd naar de spuugzakjes. Er volgde een noodlanding op Rhodos, inchecken in een luxe hotel en uren van onzekerheid. Met het toestel bleek niets mis, onze piloot bleek een broekie met slechts enkele vlieguren op zijn naam. Rondom Karpathos waait de welbekende Meltemi wind, dat gecombineerd met een relatief korte landingsbaan was voor deze stuurman net iets te hoog gegrepen. Het wachten was op een nieuwe piloot die werd ingevlogen vanuit Amsterdam. ’s Avonds rond 22.30 uur arriveerde de nieuwe piloot, tot ieders grote opluchting al iets grijs wordende veertiger. In het donker kwamen we, na een uiterst kalm vluchtje, aan op Karpathos, onder luid applaus van het luchthavenpersoneel aldaar. Ons avontuur had inmiddels de ronde gedaan op het hele eiland.

Mijn eerste autotrip naar Oostenrijk ging gepaard met lange files en stortbuien. Eenmaal over de grens van Oostenrijk heb ik continu ademloos en diep onder de indruk uit het zijraam gekeken! Hoe anders dan de Griekse bergen en de daar veelal vervallen huizen! Wat een bijzonder mooi land. Het was volop zomer, overal mooie bloemen, schone straten en hardwerkende boeren op de schuine velden. Dat die tractor en de koeien niet naar beneden rolden.. Ondanks het wisselvallige weer hebben we een prachtvakantie gehad, het jaar daarop zijn we wederom naar hetzelfde pension afgereisd. Ik was nog lang niet uitgekeken namelijk.

Na vier keer Griekenland en drie keer Oostenrijk (samen) was dit jaar de beurt wederom aan Marc om een bestemming te kiezen. Het is Zwitserland geworden, Adelboden in de regio Berner Oberland. Ik ben iemand die altijd graag goed voorbereid op reis gaat, dus al snel na het vastleggen van het hotel viel de Trotter reisgids over Zwitserland op de mat. Inmiddels heb ik een keurig lijstje klaar met mogelijke uitstapjes voorzien van openingstijden, toegangsprijzen en het adres voor de TomTom. Dit doe ik eigenlijk ieder jaar, volgens Marc was ik een prima reisleidster geweest. Samen met zijn checklist van dingen die we vooral niet mogen vergeten komen we meestal niet zo snel voor verassingen te staan. Dit jaar moeten we sinds héél lange tijd weer geld wisselen! Het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik Griekse Drachmen in mijn portemonnee had zitten.. Ik weet nog goed hoe ik in 1995 voor het eerst op Kreta was en ergens in een piepklein bergdorpje een flesje cola kocht, omgerekend ƒ0,18! Geld halen deed je toen op het Griekse postkantoor met girobetaalkaarten. Na flink geram met stempels kreeg je dan een stapeltje papiergeld mee.

Wat er nooit ontbreekt is een nieuw boek, het liefst in de Engelse taal. Ander land, andere taal spreken, andere taal lezen. Ja, ik ben nog zo’n ‘olderwetse’ die papieren boeken meesleept! Voor mij geen E-reader, op vakantie sowieso zo min mogelijk elektronica. Dit jaar kocht ik ‘All the light we cannot see’ (Als je het licht niet kunt zien) van Anthony Doerr. Het verhaal, bekroond met de Pulitzer Prijs, speelt zich af voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ook standaard op het programma staat poetsen en opruimen, alles schoon en netjes voor ik de deur achter mij dichttrek! Daar schijnen meer vrouwen zich mee bezig te houden vlak voor vertrek. Waarom eigenlijk? Zelf heb ik dat wel een beetje van huis uit meegekregen. Ontspannen thuiskomen en stel je voor dat… dat wat?! Natuurlijk ook alle stekkers eruit, gaskraan dicht en prullenbak, vaatwasser plus wasmand leeg. Onze katten blijven gelukkig lekker thuis, ze worden liefdevol verzorgd door de ouders van Marc. En beledigd dat ze zijn als we thuiskomen! Je zou toch denken (lees hopen) dat ze ons enorm gemist hebben. Niet dus. Het eerste dat Toby, onze rode ‘jeweetwelkater’ (bijna 8 kilo netto) een paar jaar geleden deed na onze terugkeer was een flinke hoop doen op de bank?! Een ‘warm’ welkom thuis.

Hoe dan ook, als we in de vroegste uurtjes eenmaal in de auto stappen zitten we meteen in de ontspannen vakantiemodus. Gelukkig bedacht ik me vorig jaar op weg naar Schiphol binnen een paar minuten dat ik mijn paspoort vergeten was te pakken! Tja, had ik maar beter naar die checklist van Marc moeten kijken.. Dit jaar vele kilometers autobahn trotseren, het vignet voor Zwitserland zit al keurig op het raam.  Ongetwijfeld zullen we (ik) vast wel weer iets vergeten. Het belangrijkste is samenzijn, tijd voor elkaar, samen mooie momenten delen en vastleggen. En dat is altijd nog goed gekomen!

DSC_1741
Grieks strand in Anissaras, Kreta.
IMG_1462
Uitzicht-, en rustplaats (1732m) aan de Villacher Alpenstraat, Karinthië Oostenrijk.
IMG_1843
Samen genieten op de Längsee, Karinthië Oostenrijk.