Urban Exploring (in de Achterhoek).

Voor mijn fotoproject wil ik graag verlaten schuren, (kippen) hokken, bedrijfspandjes en niet publiekelijk toegankelijke ruimten fotograferen, en dan wel specifiek in de Achterhoek. Op de één of andere manier vind ik dat heel fascinerend. En ik gelukkig niet alleen, want in de loop der jaren zijn er vele prachtige fotoboeken uitgebracht door inmiddels wereldberoemde Urbexers. Wat is nou precies Urban Exploring? Letterlijk betekent het: verkennen van het stedelijke (urbane). Wat Urban Explorers doen is het verkennen, fotograferen en documenteren van infrastructuur gemaakt door de mens. Meestal zijn dit dus verlaten gebouwen of niet openbaar toegankelijke locaties. Vooral in het buitenland staan ziekenhuizen, bioscopen, kantoor,- en fabriekspanden soms járen leeg. Dat levert behalve een spannende ontdekkingstocht ook schitterende foto’s op. Nu ben ik niet zo’n avonturier, maar ik vind de foto’s en de verhalen die erbij horen wel fantastisch. Tijdens mijn vele wandeltochten in de Achterhoek viel mijn oog regelmatig op de vele aanwezige zeer charmante vervallen schuurtjes. Ik kan er nooit aan voorbij gaan zonder een foto te maken! Zo ontstond het idee voor een fotoproject.

Een poosje geleden kreeg ik een tip over een voormalig bedrijfspand in Zelhem. Het zou al sinds 2009 gesloten zijn, en inmiddels flink in verval zijn geraakt. Nou dat was nog zachtjes uitgedrukt.. Op Google Maps kun je met de functie van Street View steeds meer locaties bekijken, en ook flink inzoomen. Zo kon ik het half ingestorte gebouw, het hek eromheen en de achterliggende IJsvereniging behoorlijk goed bekijken. Op deze beelden van Google Maps was te zien dat op één van de hekken de security klemmen ontbreken.. Zoals ik al zei ben ik zelf niet zo’n avonturier en bewandel ik liever de veilige (en legale) weg. Na wat rondbellen en e-mailen mocht ik foto’s komen maken. Sowieso van de buitenzijde, en heel misschien een paar snelle aan de binnenkant gezien de bouwvallige staat van het pand. Hmm, dat was een minder bevredigend antwoord.. Een paar snelle foto’s past niet binnen dit project, en ook niet bij mij. Ik ben nogal secuur wat betreft lichtval, het juist instellen van mijn camera en de mooiste positie kiezen. Dat was duidelijk niet de insteek van de gemeente, dus besloot ik toch maar eens even op een klein onderzoekje uit te gaan nu het nog kon. Want de sloop van het pand zou niet lang meer op zich laten wachten, tot grote vreugde van de buurtbewoners. Inmiddels is het pand geheel gesloopt.

Aangekomen bij de locatie, begreep ik direct waarom! Wat een trieste bedoening. Ingegooide ramen met naar buiten wapperende gordijnen. Grote gaten in het dak en deels ingestorte muren. Het hele pand was ook flink overwoekert door allerlei planten en struiken. Rondom stond inderdaad een hek. Ik ging op zoek naar het betreffende hek waar mijn oog op viel bij Google Maps, en inderdaad kon je hier zonder enige moeite het terrein betreden (er moesten een paar ijzerdraden worden doorgeknipt met mijn meegebrachte kniptang). Na er een nachtje over te hebben geslapen, besloot ik het er dan toch maar op te wagen. Met camera, statief, twee lenzen en mijn oranje klumpkes ging ik terug naar de locatie. Mijn oranje klompjes wilde ik gaan gebruiken in de foto’s, als een soort persoonlijke vingerafdruk. Ze zijn namelijk echt door mij gedragen en ook echt in de Achterhoek! Zodra ik binnen in het café stond werd ik overmand door een indringende stank! Ik ben tijdens een lezing van Wigo Worsseling veel te weten gekomen over alle gevaren van Urban Exploring, zoals de aanwezigheid van rattenuitwerpselen en besmet stilstaand water, naast de materiële gevaren zoals gebroken glas, roestige spijkers en instortingsgevaar. Mijn nieuwsgierigheid won het, en heel voorzichtig ging ik op verkenning. Al snel zag ik schitterende fotomogelijkheden, en ging ik aan de slag. Met een beetje fantasie zie je het biljart weer staan, in een nevelige waas van sigaretten-, en sigarenrook.

In 2017 bezocht ik mijn meest ultieme urbex-plek tot nu toe, een heel dorp! Tijdens een vakantie op het eiland Kreta (één van mijn favoriete bestemmingen) kreeg ik een tip over deze desolate vergeten plek in de bergen. Dat bleek niets teveel gezegd.. Het was een bizarre ervaring om hier rond te wandelen! Blijkbaar had het Griekse bestuur ooit bepaald dat hier een groot waterreservoir moest komen en de dorpelingen geboden te vertrekken. Ze kregen de kans om een kleine 10km verder, aan de kust, nieuwe huizen te bouwen. Met subsidies en de belofte dat het toerisme hier aan zou trekken (mensen willen aan de kust vertoeven) verlieten de meesten schoorvoetend hun vertrouwde omgeving, want binnen niet al te lange tijd zou alles hier immers onder water worden gezet. De dorpelingen waren vooral senioren en blijkbaar namen zij slechts het hoognodige mee. De hoeveelheid achtergebleven spullen was ongelooflijk! Met name de vele familiefoto’s lieten een naargeestige indruk op mij achter. Wat was er waar van dat dam-verhaal? Waarom heeft men die spullen nooit opgehaald? Waarom gingen mensen niet terug toen bleek dat alle plannen niet doorgingen? Vragen waar ik nog geen antwoord op heb gevonden.

Er bleken nog zo’n kleine tien personen in het dorp te wonen, waaronder een stokoude vrouw. Hoe eenzaam en alleen moet een mens zich hier wel niet voelen.. In het gemeentehuisje stonden de kieshokjes nog half overeind, kasten vol gevuld met veelal handgeschreven documenten. Ook in de dorpsschool puilden de kasten uit van handgeschreven rapporten en huiswerkopgaven. In de huizen werd ik het meest geraakt door achtergelaten speelgoed en vele foto’s. Wie zijn deze mensen, wat is hun verhaal? Ik heb slechts een klein deel van het dorp doorkruist. Wie weet keer ik ooit nog eens terug en achterhaal ik het mysterie van dit vergeten dorp.

DSC_1343
Sportcafé Halfweg in Zelhem. De IJssalon heeft hopelijk betere tijden gekend..
Kalami5
Het vergeten dorp in de bergen van Kreta.
Kalami3
Een rekje met wasgoed, daar woont nog iemand?!
Kalami4
Een verloren verhaal.