Blog

Aalten, Farm & Country Fair

Na bijna tien jaar woonachtig in Lichtenvoorde werd het wel echt héél hoog tijd voor een bezoek aan de Farm en Country fair Aalten. Vandaag dus mijn officiële vuurdoop. Vanaf station Aalten reed ik mee met de pendeldienst. Een tractor met overkapte aanhanger, dat was direct al een leuk ritje (Voor de mevrouw tegenover mij met chique (dunne) designkleding en strak gekapte coupe iets minder  ;-)). Door het schrijven van mijn vorige column was ik al het één en ander te weten gekomen over de countryfair, georganiseerd door de familie Ruesink. Mijn eerste gang vanmorgen was naar de informatiebalie, even mijn collega Gerdien Ruesink gedag zeggen.

Aan het einde van mijn eerste dag Farm & Country Fair kan ik met recht zeggen dat ik superblij ben om morgen weer terug te gaan! Wat een geweldig leuk festival, ik snap werkelijk niet waarom ik dat al die jaren aan mijn neus voorbij heb laten gaan?! Ik ben dol op dieren, en heb dan ook mijn hart op kunnen halen. Niet alleen om te fotograferen, vooral ook om eens van dichtbij te bekijken en sommigen die dat waarderen te mogen aaien. Jong en oud genoot en werd blij van al die liefkozingen  :-). Kalf Suus is inmiddels pink Suus geworden. Geheel ontspannen lag ze lekker te herkauwen in de grote tent, onverschillig voor alle aandacht, als een ware diva op een bed van stro.

Gerdien tipte mij om even achter in de gele straat te gaan kijken, 24KitchenFood Truck Challenge is neergestreken op de countryfair. Elke aflevering vind plaats op een ander zomers festival, met onder andere Lange Frans. Vandaag kookte hij met Pip Pellens, beter bekend als Wiet in GTST. Er liepen blijkbaar nog twee BN-ers, gevolgd door heel veel nieuwsgierige kinderen. Zij vertelden mij heel enthousiast dat het Jasper en Marius Gottliebwaren (??). U weet wel, van Spangas. In de gele straat was ook het Vintage Festival themaplein en de Sheep Factor Show. Bij de laatste maakte ik kennis met Erik en Joyce Ruesink, vader en dochter. Joyce vertelde mij vol passie over haar zeer bijzondere schapen. De hele Sheep Factor Show is sowieso al iets heel bijzonders, echt uniek in Nederland. Ik heb werkelijk in mijn leven nog nooit zulke mooie schapen gezien, laat staan dat ik wist dat er zoveel verschillende rassen bestonden. Ik weet nu wel de uiterlijke verschillen tussen een schaap en een geit (schrijf ik met lichte trots). De staart van een geit staat overeind en hij heeft een sik, beide in tegenstelling tot een schaap.

Nog steeds in de gele straat, bij het Vintage Festival Themaplein, ontmoet ik per toeval mijn oud-collega Ursula. Ze was aan het helpen in de stand van Hanny Kwekkeboom. Van oorsprong is Hanny Aaltense, 20 jaar geleden emigreerde zij naar Oslo in Noorwegen. Met haar bedrijfje genaamd In Between Wearing richt zij zich op re-design van Scandinavische vintage kleding. Op haar eigen unieke manier pimpt zij ‘oude’ kledingstukken tot fantastische nieuwe creaties. In de gele straat spot ik ook houten klompen! Dat wil zeggen een heuse klomp-fietsbel, ingenieus gemaakt door een (vierde generatie) klompenmaker. Of er een vijfde generatie zou komen was even spannend, de zoons waren weinig klomps  ;-). Gelukkig is er ook een dochter, en deze heeft het klompen maken in het bloed. Met de zesde generatie zit het ook wel goed, aldus opa (generatie vier).

Joke Ruesink is net als een groep andere vrouwen uit de regio lid van tuinclub De Bonte Tuinvlo uit Varsseveld. De stand van deze dames heeft ieder jaar een ander thema, dit jaar is dat ‘de spijkerbroek’. Alle leden zijn verzot op tuinieren, de uitdaging is dit te combineren met het huidige thema. Het resultaat is superleuk! Vooral die met de houten klompen natuurlijk  :-D.

Het weer werkt gelukkig goed mee, de zon breekt steeds vaker en langer door, geholpen door de wind die de regenbuien verjaagd. Voor wie even schuilen wil is er (in de bruine straat) het Zonnehuisje van timmervakvrouw Monie van Paassen. Begin juli stond er een mooi artikel van Monie, over deze zonnehuisjes, in het blad Landleven. Het ontwerp van het zonnehuisje is gebaseerd op de vroegere TBC-huisjes. De opbouw van het Zonnehuisje is als het ontwerp van vroeger, ramen in beide zijgevels om goed te kunnen luchten en een draaischijf met massieve wielen onder het huisje. Ook het ouderwetse hang- en sluitwerk is in het huisje verwerkt zodat oude tijden herleven. Samen met Monie heb ik het huisje naar de zon gedraaid zodat ik er wat foto’s van kon maken. Ondertussen slijpt Monie voor mij een origineel Zonnehuisje Timmermanspotlood.

Mijn eerste dag Farm & Country Fair is voorbij gevlógen! Voor ik naar huis ga, trakteer ik mezelf op een zalige warme stroopwafel van foodtruckStroopwafels XXL uit Enschede. Wat een leuke dag, wat een leuk festival. Ik kijk uit naar morgen, dan is het Nederlands kampioenschap wolspinnen en de kalveropfokwedstrijden voor kinderen. Nieuwe dag, nieuwe verhalen!

Hummelo, Vive la France!

Het enige stukje Frankrijk dat ik ken is de hoofdstad Parijs. Tijdens een stedentrip van zeven dagen had ik ruimschoots de tijd om de stad een beetje te leren kennen. Andere delen van Frankrijk zijn mij onbekend. Desondanks voelde het afgelopen zaterdag in Hummelo alsof ik werkelijk de grens van Frankrijk was gepasseerd! Vive La France Hummelo, een Frans evenement in Nederland of een Nederlands festival in Frankrijk? Gezien de warme zomerse weersomstandigheden en het complete Franse sfeertje zou je bijna in de war raken..

Bij het binnenrijden van Hummelo wapperen de Franse vlaggen sierlijk in de wind. Verkeersregelaars en parkeerwachters leiden alles vlot in goede banen. Voor mijn gevoel is de belangstelling dit jaar wederom toegenomen, het is om 11.30 uur al een gezellige drukte. Franse chansons bereiken mijn oren, heerlijke etensgeuren mijn neus. de Dorpsstraat is feestelijk versierd en hier en daar zie ik al mensen sjouwen met hun zojuist bemachtigde brocante spulletjes. Er zijn maar liefst negentig professionele brocanteurs met uiteenlopende specialisaties aanwezig! Ik hou ervan, de oude Louvre deuren, verweerde spiegels en grote zinken teilen. Behalve gebruiksvoorwerpen zijn er ook kramen vol prachtige en romantische dameskleding en allerlei streekproducten.

Bij Hotel Cafe Restaurant de Gouden Karper scoren we een plaatsje op het terras onder de eeuwenoude kastanjebomen. Dat is nog makkelijker gezegd dan gedaan! Logisch, want wie wil hier nou niet van een drankje genieten, heerlijk in de schaduw omringd door Franse vlaggetjes en vazen vol zonnebloemen. Genietend van de verse appeltaart met slagroom hoor ik om me heen veel verschillende talen. Vlaams, Duits, Frans en natuurlijk dialect. Het maakt dat je bijna zou vergeten dat je in Achterhoekse streek bent. Heel veel bezoekers daarentegen weten maar al te goed dat ze in het dorp zijn waar dat beroemde standbeeld nog niet zo lang geleden is onthuld, er worden dan ook massaal foto’s gemaakt met de mannen van Normaal.

In en rondom de dorpskerk van Hummelo (Neo-gotische zaalkerk uit 1838) is de kunstfair, de Montmartre van Hummelo. Ook hier worden vrolijke Franse chansons gezongen door het duo Pierre et Gerdy. Achter de kerk, onder de Lindebomen, is het heerlijk vertoeven. Voor de kerk dit jaar een (opgeblazen) eerbetoon aan Normaal: Bertus op zien Norton en Tinus op de BSA. Behalve deze twee motoren staan er ook her en der mooie oude Citroën 2CV’s geparkeerd. Mijn vader had vroeger ook zo’n ‘lelijke eend’, een rode. Het roept nog altijd herinneringen op naar vervlogen tijden, net als bij zovelen. Er is echt enorm veel te zien en te bewonderen! Al wandelend kom ik verschillende straatartiesten tegen, De rondlopende goochelaar John Negenkerken en ganzenhoeder Jurgen Baan zorgen voor veel bekijks.

Orgue de barbarie heeft inmiddels een schare vaste fans, sommigen zitten dan ook al reikhalzend op haar meezinguurtje te wachten. Met haar kleine draaiorgel speelt en zingt Xandra Storm bekende Franse chansons. Ik behoor ook tot die schare fans, en geniet dan ook van het optreden. Op dat moment zingt ze toevallig even samen met Yolanda Tangelder, zij zong ook tijdens het openluchtspel ‘Dwarsliggers’ aan de Borkense Baan dat ik eerder dit jaar bezocht. Dit jaar wordt ze ook nog eens vergezeld door Parijse vrienden, zangeres Malene Lamarque en accordeonist Fanchon. Het is ruim na 16.00 uur als ik het terrein verlaat, vele momenten vastgelegd op camera. Ik heb weer enorm genoten van dit unieke evenement. Hummelo, het was weer magnifique!

Beltrum, Boerenland wandeltocht

Een groot deel van de Achterhoek was dit weekend in de ban van Ronde van de Achterhoek, het wielrenspektakel dat in 2018 voor de tweede keer wordt georganiseerd. Eerlijk gezegd heb ik niet zo heel erg veel met de wielersport, al zal het ongetwijfeld een leuke sfeer zijn langs de route.

Dit weekend vond de zesde editie plaats van de Boerenland Wandeltocht in Beltrum. De stichting ‘Vrienden van Het Noasman’ maken elk jaar weer een leuke nieuwe route door het traditionele Achterhoekse landschap. Tijdens het wandelweekend zijn er bovendien een aantal particulieren die hun eigen natuurgebied eenmalig openstellen. In 2015 heb ik ook aan de Boerenland Wandeltocht meegedaan. De bedoeling was toen om 15 kilometer te wandelen, op de helft was ik zo kletsnat geregend dat ik het voor gezien hield!

Vandaag was het gelukkig schitterend wandelweer.
Bij het bezoekerscentrum Het Noasman is het al een gezellige drukte, een komen en gaan van wandelaars. De €3 inschrijfgeld wordt goed besteed, het komt ten goede aan de Stichting Vrienden van Het Noasman. In de voormalige boerderij, verbouwd tot het bezoekers-, en expositiecentrum, worden heel veel activiteiten georganiseerd voor jong en oud. In 2005 stopte Tonnie Nahuis, eigenaar van het landgoed, met het boerenbedrijf dat bestond uit fokvarkens en melkkoeien. De familie wilde de ruim 15 ha. grond graag behouden, om toch actief te blijven in de natuur besloten ze de landbouwgrond om te zetten in natuurgebied.

Het landgoed is heel erg afwisselend. Er is een loofbos, een klein moerasgebied, een vijver en waterpartijen. Sinds 2012 is er een vleermuiskelder met oeverzwaluwwand, prachtig opgaand in de natuur eromheen. Wanneer je de Kerkepaden van Beltrum bewandelt, kom je ook over het landgoed van Het Noasman. Tijdens mijn wandeling zie ik dat ook in hier de droogte keihard heeft toegeslagen.. Dorre droge maisstengels, sloten zonder een druppel water en in de stukjes bos lijkt het door alle dorre bladeren op de grond wel herfst! Hoe dan ook was het weer volop genieten, vooral van de vergezichten met de prachtige wolkenluchten boven de velden.

Ik wandelde weer over prachtige onbekende paadjes, en zelfs dwars door de grote paardenstal van Reesink Horses in Eibergen. Er staan prachtige grote paarden die hier vanaf hun derde jaar worden klaargestoomd voor een sportcarrière. De paarden waren al net zo nieuwsgierig als de wandelaars, ook ik heb even een fluweelzachte warme neus gestreeld. Rond 14.30 uur was ik terug bij Het Noasman. Een lekker bakje schepijs bij Kasper Paul sloot de middag prima af!

Vakantieperikelen

Bofkonten die wij zijn om tot nog toe ieder jaar op vakantie te kunnen gaan. Variërend van een paar dagen tot twee weken van huis. Mijn lievelingsvakanties gaan stiekem toch wel naar Griekenland, die van Marc het Alpengebied. Wij waren voorheen nog nooit op elkaars favoriete bestemming geweest, mij leek het Alpengebied nogal suf en Marc had zo zijn twijfels bij de zonovergoten droge dorre eilanden.. Nu weten we beiden wel beter, om beurten kiezen we nu ieder jaar een leuke reis uit.

Marc zijn eerste keer Griekenland (Karpathos) verliep alles behalve ontspannen! Op de heenreis kreeg ons vliegtuig te maken met flinke turbulentie. Nu ben ik echt wel wat gewend maar deze keer zat ook ik niet meer lekker in mijn vliegtuigstoel. Het toestel hing zo scheef en schudde zo heftig dat de bagagevakken open vlogen, kinderen begonnen te huilen en er vliegensvlug gegrist werd naar de spuugzakjes. Er volgde een noodlanding op Rhodos, inchecken in een luxe hotel en uren van onzekerheid. Met het toestel bleek niets mis, onze piloot bleek een broekie met slechts enkele vlieguren op zijn naam. Rondom Karpathos waait de welbekende Meltemi wind, dat gecombineerd met een relatief korte landingsbaan was voor deze stuurman net iets te hoog gegrepen. Het wachten was op een nieuwe piloot die werd ingevlogen vanuit Amsterdam. ’s Avonds rond 22.30 uur arriveerde de nieuwe piloot, tot ieders grote opluchting al iets grijs wordende veertiger. In het donker kwamen we, na een uiterst kalm vluchtje, aan op Karpathos, onder luid applaus van het luchthavenpersoneel aldaar. Ons avontuur had inmiddels de ronde gedaan op het hele eiland.

Mijn eerste autotrip naar Oostenrijk ging gepaard met lange files en stortbuien. Eenmaal over de grens van Oostenrijk heb ik continu ademloos en diep onder de indruk uit het zijraam gekeken! Hoe anders dan de Griekse bergen en de daar veelal vervallen huizen! Wat een bijzonder mooi land. Het was volop zomer, overal mooie bloemen, schone straten en hardwerkende boeren op de schuine velden. Dat die tractor en de koeien niet naar beneden rolden.. Ondanks het wisselvallige weer hebben we een prachtvakantie gehad, het jaar daarop zijn we wederom naar hetzelfde pension afgereisd. Ik was nog lang niet uitgekeken namelijk.

Na vier keer Griekenland en drie keer Oostenrijk (samen) was dit jaar de beurt wederom aan Marc om een bestemming te kiezen. Het is Zwitserland geworden, Adelboden in de regio Berner Oberland. Ik ben iemand die altijd graag goed voorbereid op reis gaat, dus al snel na het vastleggen van het hotel viel de Trotter reisgids over Zwitserland op de mat. Inmiddels heb ik een keurig lijstje klaar met mogelijke uitstapjes voorzien van openingstijden, toegangsprijzen en het adres voor de TomTom. Dit doe ik eigenlijk ieder jaar, volgens Marc was ik een prima reisleidster geweest. Samen met zijn checklist van dingen die we vooral niet mogen vergeten komen we meestal niet zo snel voor verassingen te staan. Dit jaar moeten we sinds héél lange tijd weer geld wisselen! Het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik Griekse Drachmen in mijn portemonnee had zitten.. Ik weet nog goed hoe ik in 1995 voor het eerst op Kreta was en ergens in een piepklein bergdorpje een flesje cola kocht, omgerekend ƒ0,18! Geld halen deed je toen op het Griekse postkantoor met girobetaalkaarten. Na flink geram met stempels kreeg je dan een stapeltje papiergeld mee.

Wat er nooit ontbreekt is een nieuw boek, het liefst in de Engelse taal. Ander land, andere taal spreken, andere taal lezen. Ja, ik ben nog zo’n ‘olderwetse’ die papieren boeken meesleept! Voor mij geen E-reader, op vakantie sowieso zo min mogelijk elektronica. Dit jaar kocht ik ‘All the light we cannot see’ (Als je het licht niet kunt zien) van Anthony Doerr. Het verhaal, bekroond met de Pulitzer Prijs, speelt zich af voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ook standaard op het programma staat poetsen en opruimen, alles schoon en netjes voor ik de deur achter mij dichttrek! Daar schijnen meer vrouwen zich mee bezig te houden vlak voor vertrek. Waarom eigenlijk? Zelf heb ik dat wel een beetje van huis uit meegekregen. Ontspannen thuiskomen en stel je voor dat… dat wat?! Natuurlijk ook alle stekkers eruit, gaskraan dicht en prullenbak, vaatwasser plus wasmand leeg. Onze katten blijven gelukkig lekker thuis, ze worden liefdevol verzorgd door de ouders van Marc. En beledigd dat ze zijn als we thuiskomen! Je zou toch denken (lees hopen) dat ze ons enorm gemist hebben. Niet dus. Het eerste dat Toby, onze rode ‘jeweetwelkater’ (bijna 8 kilo netto) een paar jaar geleden deed na onze terugkeer was een flinke hoop doen op de bank?! Een ‘warm’ welkom thuis.

Hoe dan ook, als we in de vroegste uurtjes eenmaal in de auto stappen zitten we meteen in de ontspannen vakantiemodus. Gelukkig bedacht ik me vorig jaar op weg naar Schiphol binnen een paar minuten dat ik mijn paspoort vergeten was te pakken! Tja, had ik maar beter naar die checklist van Marc moeten kijken.. Dit jaar vele kilometers autobahn trotseren, het vignet voor Zwitserland zit al keurig op het raam.  Ongetwijfeld zullen we (ik) vast wel weer iets vergeten. Het belangrijkste is samenzijn, tijd voor elkaar, samen mooie momenten delen en vastleggen. En dat is altijd nog goed gekomen!

DSC_1741
Grieks strand in Anissaras, Kreta.
IMG_1462
Uitzicht-, en rustplaats (1732m) aan de Villacher Alpenstraat, Karinthië Oostenrijk.
IMG_1843
Samen genieten op de Längsee, Karinthië Oostenrijk.

Winterswijk Openluchtspel: Dwarsliggers

Een week voor de aftrap van het Erfgoed Festival mocht ik mee met de BlogBus, een unieke previewtour langs diverse bijzondere locaties. Zo kwam ik op het spoor van ‘Theater over Grenzen’, een serie van tien theatervoorstellingen allemaal op hun eigen bijzondere en historische locatie. Eén ervan op een mij bekende plek, aan de Borkense Baan. En openluchtvoorstelling aan de grens, over grenzen. Na de ontdekkingsreis door het oude hertogdom Gelre schreef ik mijn eerste blog over deze theatervoorstelling. Donderdag 7 juni mocht ik vervolgens de première bijwonen van Dwarsliggers.

Even voor half negen nam ik plaats, een heerlijk zwoele avond. De tribune staat prachtig opgesteld aan de Kuipersweg, alsof je zelf midden op het spoor van de oude Borkense Baan bent gaan zitten! In de verte kwam een draisine langzaam op gang, de tribune tegemoet. Het geluid van de schitterende muziek kwam daarmee ook naderbij. Willem te Voortwis en Yolanda Tangelder zorgen vanaf deze oude spoorfiets voor prachtig gecomponeerde en gezongen ‘filmmuziek’. Ik vond de overgang van muziek naar dialoog, de draisine langzaam in zijn achteruit naar het verdwijnpunt van de Borkense Baan, de ruige natuur tegemoet en de klanken verliezend in de wind, zo ongelooflijk mooi!

Toneelvereniging T.O.E.P uit Kotten heeft weer hard gewerkt om ook van deze voorstelling een waar spektakel te maken. In Dwarsliggers doen leden van allerlei leeftijden mee, aan de hand van hun leeftijd, rol en tegenspeler praten zij Achterhoeks of Nederlands. Gelukkig dat mijn eigen opa en oma lange tijd in de Achterhoek hebben gewoond en ik zoveel mogelijk tijd bij hen doorbracht! Het dialect versta ik gelukkig prima. Loet had direct de lachers op haar hand, wat speelt deze vrouw fantastisch! In plat Achterhoeks liet ze flink van zich horen en nam ze het publiek mee in absurdistische situaties. Mijn buurvrouw op de tribune fluisterde mij trots toe dat Bark, de seinwachter, en zijn vrouw Nans in het dagelijks leven vader en dochter zijn. Er wordt prachtig gebruik gemaakt van de wandelpaden langs de Borkense Baan, postbode Ravel die vanuit de verte aan komt fietsen of juist weer vertrekt (niet alleen maar om de post te bezorgen overigens) en marskramer Sjoks die met zijn rugkorf komt aangewandeld om te venten, beiden gaven het geheel een nostalgische sfeer. Rond half tien was het tijd voor een pauze. Inmiddels begon de zon langzaam te dalen, vanaf het parkeerterrein (van alle gemakken voorzien) genoot ik even van de mooie kleuren in de lucht.

Na de pauze ben ik blijven staan, zo kon ik mooi achter de tribune langs lopen om vanuit verschillende ooghoeken mijn foto’s te maken. Voor de pauze kwamen Harry, Vonne, Kessi en Joost het toneel opgereden in hun camper, de stadsen. De clichés over en weer deden mij grijnzen, ik kreeg ze in het begin ook naar mijn hoofd  😉 en nu, na jaren woonachtig in de Achterhoek betrap ik mezelf er wel eens op dat ik sommige van die stadse gewoonten helemaal niet meer zo gewoon vind.. Achter de camper ligt inmiddels in de schemering de oude brandkolk, tegenwoordig kikkerpoel. In het mysterieuze blauwe schijnsel zorgen de kwakende diertjes voor extra sfeer bij dit openluchtspel. Zegge en Wieger hadden hun grootste ontdekking inmiddels gedaan, rijp om de Achterhoek te verlaten. Rak en Mus beleefden zo hun eigen avonturen met Kessi. Kleine Pork ging buiten de baan en verliet daarmee als één van de laatste kinderen het ouderlijk huis, op de voet gevolgd door haar oudste zus Efi, of moet ik zeggen Atalanta?

Een welverdiende staande ovatie en luid applaus klonk tot slot door het schemerdonker. Wat heb ik van deze avond genoten! Genoten van de komische scenes, de melancholie die we ongetwijfeld allemaal zullen voelen als we het absurdisme onder de loep nemen. Vooral de hele setting van Dwarsliggers, deze bijzondere historische plek in een al net zo speciaal stukje natuur, maakte deze avond voor mij een fantastisch avondje uit. De liedjes zijn klein en integer wat ze juist op deze plaats en manier van uitvoeren weer groots maakt. Ik ben zelf ‘vriend(in)’ van Theater de Storm en bezoek minstens 5 keer per seizoen een voorstelling in de schouwburg (stadse gewoonte?). Na vanavond heb ik mijzelf plechtig beloofd wat vaker naar uitvoeringen van plaatselijke toneelverenigingen in de Achterhoek te gaan, want ik kan nu met recht zeggen dat zij absoluut niet onder doen voor grote landelijke producties. Ik zou zeggen, koop snel een kaartje voor één van de nog komende drie voorstellingen!

Klik hier voor mijn eerdere column over Dwarsliggers

 

 

IMG_8016
Willem te Voortwis, Yolanda Tangelder, Karin Sikkink en Yvonnde de Wit
DSC_0640
Marskramer Sjoks
DSC_0654
Bark en Nans
IMG_8019
Tijdens de pauze geniet ik van de prachtige lucht.
DSC_0657
Postbode Rafel
DSC_0740
Rak en Mus

Koud Hè!

Wat een prachtige beelden zag ik de afgelopen twee dagen voorbijkomen! Heel veel schaatsplezier, en dat heel dicht bij huis. De temperatuur van de afgelopen week kwam overdag nauwelijks boven het vriespunt. Gezien de statistieken hadden we slechts te maken met ‘matige vorst’, de wind gaf je echter het gevoel dat je in Siberië was beland! Zijn we niet meer gewend aan Nederlandse strenge winters? Is de aarde echt aan het opwarmen? Ook in mijn beleving viel er vroeger veel meer sneeuw en vroor het elke winter dat het kraakte, weken achtereen! Het hoorde erbij, men noemde het ‘gezond’. Goed voor de ziektekiemen en het ongedierte. Wat extra levertraan naast de boterhammen met kinnebakspek, veel volle melk drinken en gewoon doorgaan.

Mijn broer werd geboren op 23 december 1963. De winter daarvoor,  ‘62/63, staat geboekt als koudste winter van de eeuw met maar liefst 81 vorstdagen en 70 dagen aan één stuk was Nederland bedekt met sneeuw! Ook in de decembermaand van ‘63/’64 daalde de temperatuur regelmatig tot -15°C. Mijn ouders woonden destijds in Vollenhove, in de Noordoostpolder, op een woonboot. Deze moest verwarmd worden door slechts één kachel, in de huiskamer. Mijn moeder vertelde nog wel eens over die winter, dat mijn broer ’s nachts washandjes om zijn handen kreeg, met postelastieken op zijn plaats gehouden, om bevroren vingertjes tegen te gaan. Natuurlijk was er in januari 1963 die barre Elfstedentocht, slechts 1% van alle deelnemers bereikte de finish in Leeuwarden (57 van de 568) bij een temperatuur van -21°C. Dat is allemaal aan mij voorbij gegaan, ik werd pas 12 jaar later geboren. De film ‘De Hel van ’63’ geeft me wel een aardig beeld van de omstandigheden destijds.

Mijn eerste barre winter, 1978/1979, herinner ik me weinig van. Op 30 december 1978 woedde de eerste verschrikkelijke sneeuwstorm die winter. Sneeuw drong tussen de vensters en kozijnen door, zodat er zelfs binnen in huis en in auto’s sneeuw lag! Op 2 januari 1979 volgde de tweede sneeuwstorm, en de derde was tevens de zwaarste van de 20e eeuw, 14 februari 1979. De aanhoudende stormachtige wind zorgde voor zware stuifsneeuw. Deze sneeuwstorm duurde bijna 90 uur, met vlagen van 100 km/uur! De ontstane sneeuwduinen waren tussen de 3 en 6 meter hoog, het leger moest er aan te pas komen om wegen vrij te maken. Bussen en treinen reden niet meer, ziekenhuizen waren onbereikbaar en brood en melk was niet meer verkrijgbaar.

De winters van de jaren ‘80 kan ik me wel uitstekend herinneren. Eén van de koudste was die van 1985/1986. Maar ook de winter van 1984 zorgde voor extreem veel sneeuw, op 23 januari 1984 viel er (met name in Noord-Holland) tussen de 20-30 cm sneeuw! 21 februari 1985 kon er na 22 jaar weer een Elfstedentocht worden georganiseerd, voor de eerste keer mochten nu ook vrouwen aan de wedstrijd deelnemen. De hele dag hebben we voor de televisie gezeten, wat ik normaal gesproken overdag absoluut niet mocht! De winter van 1985/1986 begon al vroeg, in november 1985 viel er wederom een gigantisch pak sneeuw. Mijn moeder bracht mij, net als vele anderen dat deden, dagenlang op de slee naar school. Sneeuwvrij van school kreeg je toen niet, het was tenslotte ‘gewoon’ winter? Ter bescherming een laag Nivea crème op mijn gezicht en om lichamelijk warm te blijven droeg ik door mijn oma gebreide sokken en truien. Ik weet nog goed hoe wij met de buurtkinderen een heuse iglo hadden gebouwd, zoveel sneeuw lag er toen. Bijzonder om te ervaren hoe ‘warm’ het binnen in zo’n ijshuisje nog is! Op 26 februari 1986 kon er weer een Elfstedentocht worden gereden. Dit jaar deed ook Koning Willen-Alexander (toen 18 jaar) stiekem mee, onder de schuilnaam W.A. van Buren. In de flat hadden wij geen centrale verwarming, in de huiskamer stond de enige gaskachel. Het liefst zat ik op mijn houten melkkrukje met mijn rug tegen de mantel aan. Mijn moeder maakte regelmatig warme chocolademelk, met van Houten cacao. Zelf maak ik warme chocolademelk toch ook nog steeds het liefst met cacao, en alleen in de winter.

Als ik logeerde in Winterswijk bij mijn opa en oma, sliep ik altijd in het kleine opkamertje, boven de kelder. In de kerstvakantie zorgde oma voor een warme kruik en minstens twee wollen dekens, want ’s morgens stonden er steevast ijsbloemen op de ruiten. Op 2 maart 1987 wordt Nederland getroffen door ijzel van ongekende omvang, miljoenen guldens schade! Bomen en elektriciteitsmasten breken als luciferhoutjes doormidden, in de bossen is het levensgevaarlijk. Reden voor Harry Vermegen en Henk Spaan om een single uit te brengen met de titel ‘Koud Hè!’. Ook de afgelopen week hoorde je deze kreet overal om je heen, hilarisch! Mensen groeten elkaar, en steevast volgen dan de woorden ‘koud hè’!.

Op 4 januari 1997 werd de 15e en laatste Elfstedentocht gereden. De periode van kerstmis 1996 tot halverwege januari 1997 was wederom één van de koudste van de afgelopen eeuw. De jaarwisseling vond plaats bij -17°C en er stond regelmatig een ijzig koude wind. De laagste temperatuur van de 20e eeuw werd gemeten in Winterswijk, op 27 januari 1942 daalde het kwik hier tot -27,4°C! De koudste winter van de 21e eeuw tot nu toe was die van 2009/2010. Afgelopen weekend stonden er weer heel veel kinderen voor de allereerste keer op de schaats, schitterend om te zien. Mijn ouders heb ik nooit zien schaatsen, mijn broer wel. Zelf heb ik tijdens de strenge winters eind jaren ’80 ook wel eens op de schaats gestaan. Mijn vader werkte op een rioolwaterzuivering, waar buiten een aantal grote rechthoekige betonnen bakken waren met slib. Tijdens vorstperioden bevroor de bovenlaag en ontstond er een uitstekende schaatsbaan. Aangezien mijn vader gewoon aan het werk ging, en ik dan alleen op mijn schaatsjes achter een bureaustoel stond was de lol er al snel vanaf. Nu durf ik het eerlijk gezegd niet meer. Volgens een Amerikaanse journalist van de NBC is het heel logisch dat Nederland zoveel medailles won op de Olympische Winterspelen.. Zij vertelde (live op tv) dat de schaats ’s winters in bijvoorbeeld een stad als Amsterdam een belangrijk vervoersmiddel is?! Geniaal, op schaatsen naar je werk of boodschappen doen!

Ik heb geen problemen met een flinke vorstperiode zoals deze. Het levert voor mij als hobbyfotograaf schitterende beelden op! Ik maak net zo graag wandelingen als in elk ander seizoen,  gewoon goed aankleden en een thermosfles met warm drinken mee. Thuis is het aanleiding voor lekkere stamppotten, warme chocolademelk en samen met Marc onder een warm dekentje op de bank. Ik ben een echte Hollander, dus ondanks bovengenoemde betrap ook ik mezelf regelmatig op de woorden ‘koud hè’!

De foto’s die ik maakte staan in mijn portfolio in het album  -Schaatsen, maart 2018-.

dezewinterlekkerwarm-756914

Het geheim van de Ravenhorst

Onlangs is het nieuwe boek van Christine Linneweever – Auteur verschenen met de titel ‘Het geheim van de Ravenhorst’. Zaterdag 10 februari wordt het allereerste exemplaar van deze historische jeugdroman uitgereikt bij Boekhandel Kramer te Winterswijk. Niet zonder reden, want de Ravenhorst stond ooit aan de rand van het dorp. Hans Tenbergen mag dit bijzondere exemplaar in ontvangst nemen. Hij is beheerder van de website Oud-Winterswijk en weet enorm veel over deze plaats.

Ik was vroeger verzot op historische jeugdboeken, en lees nog graag literatuur met een stukje geschiedenis erin verweven. Zo las ik bijna alle boeken van Thea Beckman, waarvan Stad in de storm mijn favoriet was. Momenteel lees ik de trilogie van Hilary Mantel, ‘Een Veiliger Oord’, over de Franse Revolutie. Ik zag bij Achterhoek Nieuws Winterswijk het persbericht voorbijkomen over de boekpresentatie Het geheim van de Ravenhorst boekpresentatie, en las zo dus voor het eerst over De Ravenhorst.

De Ravenhorst is een voormalige (niet erkende) havezate en kasteel in het noorden van Winterswijk (gemeente). Deze havezate was sinds de twaalfde eeuw het bezit van Godeschalc van Rhemen en zijn vrouw Jutte. Ondanks dat latere nazaat Gert van Rhemen als bezitter van het stamhuis werd gezien, noemde zijn broer Evert van Rhemen zich sinds 1375 Heer van Ravenhorst. Het aanzienlijke slot dat hier dus in de middeleeuwen stond, brandde rond 1500 volledig af tijdens toen plaatsvindende opstanden in de Nederlanden. Omstreeks 1750 werd het inmiddels herbouwde huis en de 14 bijbehorende boerderijen gekocht door Lubbert Hesselink en zijn vrouw Martha Laerberg (Scholte Hesselink), van de laatste heer van Ravenhorst, Joost Hendrik van Asbeck. Het kasteel werd waarschijnlijk niet lang daarna afgebroken. Op het erf heeft aan de linkerkant een watermolen gestaan, dit is te zien op een kaart uit 1654 van het Graafschap Zutphen. In 1847 wordt de molen beschreven door Winand Staring (geoloog, zoon van de beroemde dichter) naar aanleiding van klachten over overstromingen. Hierin is te lezen dat Staring na onderzoek adviseerde de molen een diameter van 4,4 meter en 42 schoepen geheel weg te ruimen. In 1870 heeft men hier gehoor aan gegeven en de molen afgebroken. Tot eind 1920 was er nog een stuw, nu is er niets meer te zien.

Bernard Stegeman schrijft in zijn ‘Het oude kerspel Winterswijk’ uitvoerig over de Havezate Ravenhorst en diens eigenaren.
Rondom de Ravenhorst waren er regelmatig gevechten tussen verschillende edellieden die dachten aanspraak te kunnen maken op deze oorspronkelijke roofridderburcht. Roofridders misbruikten hun macht om er zelf financieel beter van te worden, zoals bijvoorbeeld de leenheren die langs de Rijn woonden deden door koopvaardijschepen tegen te houden en tolgeld te eisen zonder daarvoor gemachtigd te zijn. De roofridders van de Ravenhorst waren hierom berucht in de hele streek vanwege hun plunderingen. De echte reden om de burcht in bezit te willen krijgen was waarschijnlijk toch de legendarische schat van de Ravenhorst! Tot op heden die die schat nooit gevonden, dat hij bestaat wordt niet aan getwijfeld aangezien deze beschreven wordt in een bundel procesakten uit het jaar 1700.

In ‘Het Geldersch Sagenboek’ van J.R.W. Sinninghes staat een prachtige sage over de Ravenhorst en deze geheimzinnige schat. Gery Groot Zwaaftink vertelde de sage voor het tv-programma Een wagen vol verhalen. Nu is er dus een prachtig nieuw verhaal bijgekomen! Het boek van Christine Linneweever – Auteur, ‘Het geheim van de Ravenhorst’.

Is dan echt alles verdwenen van de Ravenhorst? Nee, er is nog één rijksmonument in Winterswijk dat onderdeel was van de oude havenzate, namelijk de Korenspieker aan de Ravenhorsterweg. Deze korenspieker is één van de laatste twee vakwerk korenspiekers van Nederland en heeft dus een grote cultuurhistorische waarde. Na een jarenlange intensieve en liefdevolle restauratie is het omgetoverd tot een modern comfortabel vakantiehuis. Ik ben heel benieuwd naar het leesboek van Christine! Het wordt gepubliceerd door Uitgeverij Kluitman, bekend van heel veel geweldige boeken. Zo was ik vroeger verzot op de verhalen van de Kameleon waarvan ik 66 delen in de boekenkast heb staan. Zelf moet ik helaas werken, anders was ik zeker even naar de boekpresentatie gegaan. Ik weet in elk geval alweer een beetje meer over het verhaal van de Ravenhorst. De Achterhoekse streek staat bol van de prachtige sagen en legendes!

korenspieker